https://www.thaarakam.com/news/be85b2ce-96bf-42f6-924c-0e6d9b2286a3 செம்மணி என்பது புதைகுழியல்ல... தமிழின அழிப்பின் சாட்சி...
செம்மணி என்பது புதைகுழியல்ல... தமிழின அழிப்பின் சாட்சி...
செம்மணியின் குருதி தோய்ந்த மண்ணிலிருந்து இன்று வெளிவந்தது வெறும் எலும்புக்கூடுகள் அல்ல; அது, ஒரு பேரினவாத அரசின் மனசாட்சியை உலுக்கிக் கேள்வி கேட்கும் உறைந்துபோன ஒரு இறுதித் தருணம். ஒரு பெரிய மனித எலும்புக்கூடு, ஒரு சிறு குழந்தையின் எலும்புக்கூட்டை இறுக அரவணைத்தவாறு கண்டெடுக்கப்பட்ட காட்சி, புள்ளிவிவரங்களையும், அறிக்கைகளையும், மறுப்புகளையும் தாண்டி, அங்கு நடந்தேறிய கொடூரத்தின் முழுப் பரிமாணத்தையும் ஒற்றைச் சித்திரத்தில் உலகிற்குப் பறைசாற்றியுள்ளது.
25 நாட்களாகத் தொடரும் இந்த இரண்டாம் கட்ட அகழ்வில், அடையாளம் காணப்பட்ட எலும்புக்கூடுகளின் எண்ணிக்கை 115ஐத் தொட்டுள்ளது. 102 உடலங்கள் முழுமையாக அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொரு எலும்புக்கூடும் காணாமல் ஆக்கப்பட்ட ஒரு தமிழரின் கதை என்றாலும், இன்று வெளிக்கொணரப்பட்ட அந்தத் தாய்-சேய் எலும்புக்கூடுகள், செம்மணி என்பது ஏதோவொரு போர்க்காலச் சிதைவல்ல, அது ஒரு திட்டமிட்ட இன அழிப்பின் நினைவுச் சின்னம் என்பதை ஐயத்திற்கிடமின்றி நிறுவியுள்ளது. மரணத்தின் வாசலில், தன் குழந்தையைக் காக்க ஒரு தாய் மேற்கொண்ட இறுதிப் பாசப் போராட்டத்தின் அமைதியான சாட்சியாக அந்த எலும்புக்கூடுகள் இன்று எம்முன் கிடக்கின்றன.
செம்மணியின் வரலாறு, கிருஷாந்தி குமாரசாமி என்ற மாணவியின் கற்பழித்துக் கொலை செய்யப்பட்ட கொடூரத்திலிருந்து தொடங்குகிறது. 1996ல், குற்றவாளியான இராணுவச் சிப்பாய் ஒருவனின் வாக்குமூலத்தில், நூற்றுக்கணக்கானோர் கொல்லப்பட்டுப் புதைக்கப்பட்ட ரகசியம் வெளிவந்தது. ஆனால், அன்று நடத்தப்பட்ட கண்துடைப்பு அகழ்வுகளில் உண்மைகள் திட்டமிட்டுப் புதைக்கப்பட்டன. பல வருடப் போராட்டங்களுக்குப் பிறகு, நீதிமன்றத்தின் மேற்பார்வையில் இன்று நடக்கும் அகழ்வுகள், அன்று மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளை ஒவ்வொன்றாக வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வருகின்றன.
இந்த அரவணைத்த எலும்புக்கூடுகள், சில முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. எதிரிகளாகக் கருதப்பட்ட போராளிகளை மட்டும் புதைக்கும் இடமாக இது இருந்திருந்தால், அங்கே ஒரு பச்சிளம் குழந்தைக்கு என்ன வேலை? இது ஒரு போர்க்களத்தில் நடந்த மரணம் என்றால், ஒரு தாய் தன் குழந்தையை அரவணைத்த நிலையில் புதைக்கப்பட வாய்ப்புண்டா? இல்லை. இது ஒரு வதை முகாம். கைது செய்யப்பட்ட, காணாமல் ஆக்கப்பட்ட அப்பாவிப் பொதுமக்கள், பெண்கள், குழந்தைகள் எனப் பாரபட்சமின்றி சித்திரவதை செய்யப்பட்டு, கொல்லப்பட்டு, புதைக்கப்பட்ட ஒரு கொலைக்களம் என்பதற்கான மறுக்க முடியாத தடயமே இந்த எலும்புக்கூடுகள்.
இந்த எலும்புக்கூடுகள், வெறும் தடயவியல் மாதிரிகள் அல்ல. அவை, தம்மைப் போலவே காணாமல் ஆக்கப்பட்ட பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழர்களின் உறவுகளுக்கு நீதி கோரி நிற்கும் அமைதிப் போராளிகள். பாதுகாப்பு அமைச்சு ஸ்கான் பரிசோதனைக்கு அனுமதி மறுப்பது, விசாரணைகளைத் தாமதப்படுத்துவது போன்ற அச்சுறுத்தல்களுக்கு மத்தியில் இந்த உண்மைகள் வெளிவருகின்றன.
எனவே, இது வெறுமனே எலும்புகளை எண்ணி, அறிக்கைகள் தயாரித்துக் கடந்து செல்லும் ஒரு விடயமல்ல. அந்த அரவணைத்த எலும்புக்கூட்டில் உள்ள குழந்தையின் அழுகுரல், சர்வதேச சமூகத்தின் கதவுகளைத் தட்ட வேண்டும். ஒவ்வொரு எலும்புக்கூடும், இனப்படுகொலைக்கான சர்வதேச விசாரணையின் அவசியத்தை உரக்கச் சொல்கிறது. இந்த அரிய வாய்ப்பை தமிழ் அரசியல் தலைமைகள், வெறும் அறிக்கைப் போர்களுக்குப் பயன்படுத்தாமல், இதனை ஒரு வலுவான சட்ட மற்றும் ராஜதந்திர ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தி, நீதிக்கான உலகளாவிய போராட்டத்தை முன்னெடுக்க வேண்டும்.
அந்த எலும்புக்கூடுகள் வெறும் தடயங்களல்ல; அவை உறங்காத சாட்சியங்கள். அந்த அரவணைப்பு, இனி ஒருபோதும் பிரிக்க முடியாத நீதிக்கான போராட்டத்தின் குறியீடு.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக