வெள்ளி, 25 ஜூலை, 2025

ஈழ மங்கை 's post


ஈழ மங்கை 's post


ஈழ மங்கை 

Yesterday at 04:37 
🔥 1983 – கறுப்பு ஜூலை
ஒரு சாட்சியின் கண்களில் இருந்து..
அந்த இரவில் நான் தூங்கிக்கொண்டிருந்தேன்.
வெளியிலிருந்து ஒலித்த ஒரு சத்தம் என் தூக்கத்தை கலைத்தது. அறைக் கதவைத் திறந்தேன். கீழே ஓடிவந்தேன். லொட்ஜின் வாசலில் இரும்புக் கதவை பூட்டிய முகவரே, சாவித் துவாரம் ஊடாக வெளியே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். நான் அவரைத் தட்டிக் கேட்டேன்.
“என்ன சத்தம், பிரச்சனையா?”
அவர் அமைதியாக சொன்னார்:
“பொரளையில் பிரச்சனையே. வண்டி வண்டியாக ஆட்கள் தமிழர்களின் கடைகளை தேடித் தேடிக் கொளுத்துகிறார்கள்.”
மனம் பதறியது.
“இங்கே தங்கியிருந்த நவம், லக்ஸ்மன்… அவர்கள்?”
“அவங்களை அதிகாலையின் போதே வெளியே அனுப்பிட்டேன். எங்காவது ஒளிந்திருக்கணும்.”
அழுத்தம் குறைந்தது.
“இப்போ லொட்ஜில் சிங்களர்கள் மட்டும்தான். பிரச்சனை இருக்காது. நீங்கள் உள்ளே சென்று கதவை பூட்டிக் கொள்ளுங்கள்.”
அறைக்குள் திரும்பிப் போனேன். கதவை தாளிட்டு, மேசையையும் சூட்கேஸையும் கதவுக்கு தடையாக வைத்தேன். ஆனால் மனக்கிளர்ச்சி குறையவில்லை. வெளியிலிருந்து வரும் புகை, ரப்பர் எரியும் நாற்றம், தமிழில் கதறும் சத்தங்கள்… எல்லாம் என் இரத்தத்தில் குளிர்வை ஊற்றின.
ஜன்னல் வழியே பார்த்தேன். வீதியெங்கும் கருப்பு புகை. சில உடல்துண்டுகள் தெரிந்தன – தமிழர்கள். கடைகள் உடைக்கப்பட்டிருந்தன – தமிழரின் கடைகள். வீதியில் பயணிக்கும் வாகனங்களைத் தடுத்து, உள்ளே யார் இருக்கிறார்கள் என்று பார்ப்பது – சிங்களவர் என்றால் போகவேண்டும், தமிழர் என்றால் சாக வேண்டும்.
ஒரு இராணுவ வாகனம் வந்தது. நிம்மதியாய் ஒரு நிமிடம் சுவாசித்தேன்.
“இப்போ கலவரம் அடக்கப்படப் போகுது,” நினைத்தேன்.
ஆனால்...
ஒரு வீரன் வாகனத்திலிருந்து இறங்கினார். அவர் கலவரக்காரர்களிடம் சில வார்த்தைகள் பேசினார். அதன் பிறகு, வாகனத்திலிருந்து பெட்ரோல் போத்தல்கள் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டன.
பாதுகாப்பளிக்க வந்தவர்கள், தீயை கொட்ட வந்தவர்கள் ஆகியிருந்தனர்.
அடுத்த காட்சி…
ஒரு வெள்ளை காரை வழியில் தடுத்து நிறுத்தினார்கள்.
அதன் உள்ளே ஒரு தமிழ்க் குடும்பம் — தந்தை, தாய், மடியில் ஒரு சிறு குழந்தை, பின்னால் பத்து வயது பெண் மற்றும் சில சாமான்கள்.
தப்பிக்க ஓடிய குடும்பம்.
திடீரென ஒருவன் ஓட்டுனர் பக்க கண்ணாடியை உடைத்தான்.
உள்ளே தமிழர் என்பதை உறுதிசெய்ததும், நான்கைந்து பேர் காரை சூழ்ந்தார்கள்.
போத்தல்கள் திறக்கப்பட்டன. பெட்ரோல் ஊற்றப்பட்டது.
அவனில் ஒருவன், பின்சீட்டில் நுழைந்து பயந்துகொண்டு இருந்த சிறுமியை இழுத்து வெளியே போட்டான். காருக்குள் தீ வைக்கப்பட்டது.
அந்தவன், தனது கால்களுக்கு இடையில் அந்த சிறுமியைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் கைகள் அவளது மார்பை வருடத் தொடங்கின…
அந்த நேரத்தில், காரில் உள்ள அவரது குடும்பம், தீயில் கருக ஆரம்பித்தது.
திடீரென்று, காரின் கதவைத் தள்ளிக் கொண்டு, தந்தை உயிரோடு தீக்காயங்களுடன் வெளியே பாய்ந்தார்.
தகந்து எரிந்து கொண்டிருந்த அவர், அந்த சிறுமியை பிடித்து மீண்டும் காருக்குள் புகுந்தார்.
தனது மகளுடன் சேர்ந்து, அவரும் அவரது குடும்பமும் காருக்குள் எரிந்தனர்.
அதற்குமேல் பார்க்க முடியவில்லை.
கண்களை மூடி அழ ஆரம்பித்தேன்.
🔥 இது கலவரமல்ல. இது இனவழிப்பு.
1983 – Black July
Through the eyes of a witness...
That night, I was asleep.
A sound from outside disturbed my sleep.
I opened the room door and rushed downstairs.
At the lodge entrance, the manager had locked the iron gate and was peering out through the keyhole. I tapped his shoulder and asked:
“What’s the noise? Is there a problem?”
He replied calmly:
“There’s trouble in Borella. People are going around, setting fire to Tamil shops.”
My heart skipped a beat.
“Navam, Lakshman… the ones who were staying here?”
“I sent them away early this morning. They must be hiding somewhere now.”
A slight relief.
“Only Sinhalese are in the lodge now. No trouble will come. Go back to your room and lock the door,”he said.
I returned, locked the door, pushed the table and suitcase against it as barricade. But I couldn't calm my nerves.
The smell of burning rubber, the smoke, the Tamil screams from outside… they chilled my blood.
I looked out the window.
Black smoke covered the street.
I could see torn body parts — Tamils.
Shops destroyed — Tamil shops.
Vehicles were being stopped.
If Sinhalese were inside — they passed.
If Tamils — they died.
Then an army truck arrived.
I took a breath — thinking maybe the violence would stop.
But…
A soldier stepped down and spoke a few words to the mob.
Then, petrol bombs were handed out — from the military vehicle.
The ones sent to protect… came to supply the fire.
The next scene…
A white car was stopped.
Inside — a Tamil family.
Father, mother, a baby in arms, a ten-year-old girl, some bags.
A family fleeing danger.
Suddenly, someone smashed the driver’s window.
Once they confirmed the passengers were Tamil, four or five men surrounded the car.
Bottles opened. Petrol poured.
One man pulled open the back door.
Dragged the terrified little girl out.
They set the car on fire.
The man held the girl between his legs.
His hands started touching her chest...
Inside the car, the family burned.
Suddenly, the father — engulfed in flames — forced the car door open and jumped out.
Burning and desperate, he ran back —
grabbed his daughter from that man’s grasp —
and re-entered the burning car with her.
He chose to die with her — with his family — rather than let her be brutalized.
I couldn't watch anymore.
I closed my eyes and wept.
🔥 This was not a riot. This was genocide.
🕯 1983 – Black July
❌ Don’t rewrite it. Don’t sanitize it. Don’t forget it.
May be an image of text that says "1983 BLACK JULY AESA"
You and others
21 comments
195 shares
Sad
Sad
Comment
Share
on
லேபிள்கள்:

கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக

இதற்கு குழுசேர்: கருத்துரைகளை இடு (Atom)